آرامگاه سعدی

یکی از اماکن تاریخی و گردشگری شهر شیراز که مورد توجه اهالی ادب و هنر است، آرامگاه استاد سخن، سعدی شیرازی می‌باشد.

معرفی:

آرامگاه سعدی در خیابان بوستان شیراز و در دامنه کوه قرار دارد.

سعدی شیرازی در تمام جهان شناخته شده است و اشعارش به زبان‌های گوناگون ترجمه شده است.

به همین دلیل هرساله گردشگران داخلی و خارجی بسیاری از این آرامگاه زیبا دیدن می‌کنند.

قرار گرفتن آرامگاه سعدی در کنار باغ دلگشا، باعث شده عطر و بوی نارنج بخصوص در اردیبهشت ماه فضای آرامگاه را پر کند و فضایی بی‌نظیر را به ارمغان آورد.

علاوه بر سعدی، قبور بزرگان دینی زیادی در این آرامگاه وجود دارد که بر طبق وصیتشان آنجا دفن شده اند.

در سال 1353 این بنا در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

بر ورودیه آرامگاه که توسط آندره گدار فرانسوی طراحی شده است شعر زیبایی به چشم می‌خورد:

ز خاک سعدی شیراز بوی عشق آید                            هزار سال پس از مرگ او گرش بویی

آرامگاه سعدی

تاریخچه:

مکانی که اکنون آرامگاه در آن قرار دارد در زمان حیات ایشان، خانقاه سعدی و مریدانش بوده است.

سعدی اواخر عمرش را در همین مکان زندگی می‌کرده و در همانجا دفن گردیده است.

برای اولین بار در قرن هفتم، حدود نیم قرن پس از وفات سعدی، شمس الدین محمد صاحب دیوانی، مقبره‌ای بر فراز مزار سعدی ساخت.

براساس نوشته‌ای از ابن بطوطه که مربوط به 57 سال پس از وفات سعدی می‌باشد، مردم در آن زمان لباس‌های خود را در آب حوض های آرامگاه می‌شستند و اعتقاد داشتند این آب مقدس است.

در سال 998 و به دستور یعقوب ذوالقدر، کل بنا خراب شد.

چندین سال بعد، در زمان زندیه و به دستور کریم خان، بنایی از گچ و آجر برای آرامگاه بنا شد.

در طبقه پایین راهرویی با دو اتاق وجود داشت.

قبر سعدی در اتاقی که در قسمت شرقی بود قرار گرفته بود.

بعدها در اتاق قسمت غربی شوریده، شاعر نابینای شیرازی دفن شد.

در زمان قاجار این بنا ابتدا به دلیل اختلافات مذهبی تخریب شد و سپس توسط فتحعلی خان مورد مرمت قرار گرفت .

در سال 1324 انجمن آثار ملی با عضویت و دبیری استاد علی سامی تشکیل شد.

در همان زمان پیشنهاداتی مبنی بر احیای بنای سعدیه مطرح شد.

در سال 1325 اقداماتی جهت این کار انجام شد.

اما اقدامات جدی از سال 1327 با همت علی سامی و علی اصغر حکمت که در آن زمان رییس انجمن آثار ملی ایران بود، انجام شد.

مهندس محسن فروغی و مهندس علی صادق طرح کنونی آرامگاه سعدی را در سال 1328 ارائه دادند.

این ساختمان با طرحی برگرفته از کاخ چهلستون و معماری اصیل و جدید ایرانی، در سال 1330 به پایان رسید.

در تاریخ 11 اردیبهشت 1331، آرامگاه سعدی با حضور دکتر محمود حسابی که وزیر فرهنگ آن زمان بودند، افتتاح گردید.

آرامگاه سعدی

معماری:

آرامگاه در محوطه‌ای با مساحت حدود 104 هزار متر مربع قرار دارد.

در وسط حیاط دو حوض مستطیل شکل در جهت شمالی-جنوبی و در دو طرف آرامگاه قرار گرفته‌اند و حوض دیگری با جهت شرقی-غربی در مقابل ایوان اصلی قرار گرفته است.

ساختمان L شکل آرامگاه شامل یک ایوان و رواقی کشیده عمود برهم با کاشیکاری آبی و فیروزه‌ای در باغی رویایی و زیبا منظره‌ای چشم نواز را پدید آورده است.

در جلوی مقبره، ایوانی با 8 ستون که از سنگ‌های قهوه ای تشکیل شده است قرار دارد.

بنای مقبره که با سنگ‌های سفید و کاشیکاری مزین شده از بیرون به شکل مکعب دیده می‌شود اما از داخل 8 ضلعی است.

در اطراف آن و در 7 گوشه ساختمان هفت کتیبه خطی که روی آنها اشعار سعدی خطاطی شده قرار دارد.

بر فراز مقبره گنبدی پوشیده از کاشی‌های فیروزه‌ای قرار دارد.

سنگ قبر در وسط عمارت 8 ضلعی قرار گرفته و دیوارهای مرمر اطراف سنگ قبر قرار دارند.

این سنگ قبر توسط علی اکبرخان قوام الملک شیرازی نصب گردیده که کتیبه‌ای از اشعار سعدی روی آن قرار دارد.

در سمت چپ مقبره، رواقی با 7 طاق وجود دارد که به آرامگاه شوریده شیرازی، شاعر دوران صفویه ختم می‌شود.

بر سر در اتاق کتیبه‌ای قرار دارد که شاعر را معرفی کرده و در داخل کاشی‌های سرمه‌ای که با اشعار شاعر تزیین شده‌اند قرار دارد.

حوضچه زیبایی در جلوی رواق قرار دارد که مردم برای گرفتن حاجت درون آن سکه می‌اندازند.

حوض ماهی زیبایی به شکل 8 ضلعی در نزدیکی مزار و در سمت چپ آن قرار دارد که آب آن از چشمه‌ای که از زیر بنا می‌جوشد تامین می‌شود.

سایر اطلاعات:

هر سال یکم اردیبهشت ماه مراسم بزرگداشت سعدی در این آرامگاه برگزار می‌گردد.

آدرس: انتهای خیابان بوستان، جنب باغ دلگشا

ساعات بازدید: 8 صبح الی 9 شب

بهای بلیط: گردشگران ایرانی 5000 تومان – گردشگران خارجی 50000 تومان